Nuair a bunaíodh Eagraíocht Chonradh an Atlantaigh Thuaidh (ECAT nó NATO), dúradh go raibh an eagraíocht sin ag teastáil le seasamh i gcoinne bagairt ón Rúis ar an taobh rachmasach den Eoraip, bagairt a bhí bunaithe, a dúradh, ar idé-eolaíocht an chumannachais.
Cuireadh i leith na Rúise go raibh sí ag iarraidh an cumannachas a scaipeadh leis an lámh láidir. Ach bhí sé i gceist i gcónaí gur comhghuaillíocht mhíleata shealadach a bheadh i NATO, aontas idir namhaid a raibh bagairt choiteann acu le linn an Chogaidh Fhuair.
Nuair a d’imigh an bhagairt sin le deireadh an Chogaidh Fhuair, tar éis titim an Aontais Shóivéadaigh, agus tarraingt siar na Rúise ó lár agus oirthear na hEorpa, ba í an phríomhcheist a cuireadh sna 1990idí ná: cén chúis nua a bheadh le ECAT a bheith ann? Ba é freagra na ceiste seo ná iarracht le cinseal aonpholach a chruthú, sé sin máistreacht Mheiriceá, is a chuid comhghuaillithe in ECAT, ar an domhan, cinseal comhchoiteann i ré an iarChogaidh Fhuair trí leathnú agus idirghabháil mhíleata ECAT.
Tugadh fógra deiridh intuigthe don Rúis: glac ról mar phrintíseach sóisir taobh thíos de ECAT, nó bí i d’fhórsa diúltach taobh amuigh den tsibhialtacht a d’fhógair ECAT.
D’fhéadfadh an Rúis glacadh le ról cinsealach ECAT mar “fhórsa ar mhaithe le leas”, nó d’fhéadfadh sí cur ina choinne, agus ansin rachadh ECAT ar ais go dtí a ról roimhe sin: achrann a chothú leis an Rúis. Bhí sé intuigthe sa gcomhthéacs sin go mbeadh acmhainní na Rúise ar fáil do dhúshaothrú ón Iarthar.
Ba é an t-athrú réimis san Úcráin, athrú a bhrúigh ECAT agus go háirithe Meiriceá, agus athrú a raibh sé mar aidhm aige an Úcráin a athrú ó chomhpháirtí de chuid na Rúise go stát ar an líne thosaigh in aghaidh na Rúise, a spreag an cogadh in 2014.
Bhí ECAT ar ais mar sin ina sheanról achrainn i gcoinne na Rúise, ach tharla sé sin agus ré an chinsil ag teacht chun deiridh.
Anois go bhfuil an cinseal comhchoiteann cothromaithe agus domhan ilpholach tagtha chun cinn, tá a chuspóir caillte arís ag ECAT. Tá Meiriceá ag bagairt go dtarraingeoidh sé as agus baol dá bharr go ndíscaoilfidh sé.
Tá Meiriceá níos buartha faoi dhúshlán na Síne anois ach tá ceannairí Eorpacha ag iarraidh bunchuspóir ECAT a athbhunú: an Rúis a choinneáil faoi chois. Teipfidh air seo mar tá sé bunaithe ar an scéal calaoiseach go bhfuil an Rúis ag iarraidh an tAontas Sóivéadach a chur ar bun arís, seachas cur in aghaidh leathnú agus idirghabháil mhíleata NATO a chothromú. Ní cumannach é Putin, ach fear rachmais – agus sin é a laige.
Ní fhillfidh na Stáit Aontaithe, áfach, ar bhunchuspóir ECAT, mar go bhfuil dáileadh na cumhachta athraithe, agus níl siad sásta a thabhairt le fios go nglacann siad le bréagscéalta na gceannairí Eorpacha.
Tá cumhacht SAM ag dul i agus ní féidir leo ceannas straitéiseach a choinneáil ag an am céanna san Eoraip, sa Mheánoirthear, in Oirthear na hÁise agus sa Leathsféar Thiar. Ní féidir le SAM a bheith i ngach áit i ndomhan ilpholach, agus aird a dhíriú ar an Leathsféar Thiar agus ar Oirthear na hÁise.
D’ídeodh SAM an iomarca acmhainní má dhíríonn sé ar an Eoraip, agus bhrúfadh sé an Rúis i dtreo na Síne, a phríomh-iomaitheoir anois. Ní hin le rá, ámh, nach bhfuil SAM sásta coimhlint leis an Rúis a fhógairt agus a sholáthar do na hEorpaigh. Fanfaidh an Eoraip umhal, agus laghdófar an Rúis.
Dá mbeadh ceannairí réasúnacha stuama ag an Eoraip, bheadh siad tar éis coigeartú ar an dáileadh idirnáisiúnta cumhachta nua tríd an gcogadh seo a mhúchadh, síocháin a dhéanamh leis an Rúis, agus ailtireacht chomhchuibhithe Eorpach slándála a bhunú (35 bliain rómhall).
Shábhálfadh sé sin an Úcráin freisin trína baint ón líne thosaigh, agus ligfí di a nascanna eacnamaíocha éagsúla a dhéanamh chun a róspleáchas ar aon chumhacht eachtrach amháin a sheachaint.
Ina ionad sin, tá aicme pholaitiúil na hEorpa fós tiomanta do scéalta agus bheartais Rúiseacha a ghéaraíonn an t-achrann is a chuireann fad leis an gcoimhlint.
Tá an bealach ar aghaidh ag éirí níos soiléire anois: leanfaidh ECAT de ag díscaoileadh nó go mbeidh sí ina chíor thuathail, agus déanfaidh na hEorpaigh cúiteamh uirthi trí géarú ar an gcoimhint leis an Rúis.
Tarlóidh seo tráth a mbeidh an Rúis go mór ag iarraidh díoltas a imirt ar an Eoraip (ar an nGearmáin go cinnte), agus go mbeidh gealltanais agus cosaint na Stát Aontaithe ag dul i laghad. An toradh intuartha air seo go spreagfaidh ceannairí Eorpacha freagra láidir ón Rúis, agus tá sé ag éirí níos dóchúla gur ionsaí núicléach teoranta a bheidh ansin.
Nach mbeadh sé níos ciallmhaire deireadh a chur leis an gcogadh, slándáil na Rúise a ráthú agus ceannas na hÚcráine a chinntiú i stát neodrach neamhbhagrach a bheadh laghdaithe go geografach?
Ach, seachain! Is peaca marfach dár scothaicme pholaitiúil a leithéid de chaint.
An tSean Commie Bocht
Bhí an Rúis i gcónaí ina tír shíochánta nach raibh spéis aici i leathanú amach nó ceannas a fháil ar thíortha eile go dtí gur bunaíodh NATO. Sin an fáth gur tír chomh beag í.
Cathal
Luann údar an ailt pointí tábhachtacha ar fiú aird a thabhairt orthu, fiú muna n-aontaítear go hiomlán – nó ar chor ar bith – le héirim an ailt. Agus luann sé baol réadúil nár chóir ró-neamhaird a thabhairt air ach chomh beag.
Is oth liom a rá go bhfuil laige áirithe ag baint leis an tuairisceoireacht sna príomh-mheáin in Éirinn – i gcás cúrsaí conspóideacha áirithe, ach go háirithe, óir is minic atá an chuma ar an scéal nach bhfuil a dhóthain taighde chúlra déanta agus go bhfuiltear ag brath go ró-mhór ar fhoinsí arb ann dóibh sa chéad áit mar gur tugadh misean dóibh agus go bhfuil sainfheidhm leo ar chóir a lua sa tuairisc – ach nach luaitear de ghnáth.
Cuireann sé soir mé nuair a bhíonn, mar shampla, alt le léamh ar shuíomh an chraoltóra mhóir i nDomhnach Broc atá bunaithe ar agallamh le “saineolaí” slándála ó institiúid le hainm a bhfuil cuma údarásach uirthi. Is ró-mhinic nach gá ach clic nó dhó a dhéanamh chun a fháil amach go raibh an duine sin ag obair tráth – go díograiseach, cá bhfios? – le heagraíocht mhíleata mhór agus go bhfuil an institiúid ina bhfuil an duine sin ag obair faoi láthair maoinithe ag an tionscail arm, nó ag rialtas thar lear, nó ag dream nua-choimeádach éigin.
Agus ní hannamh a dhéantar tagairt mholtach do “rud iontach” a dúirt duine éigin faoi cheist chonspóideach amháin ach dá ndéanfaí clic nó dhó gheofaí amach go ndúirt sé dhá lá roimhe sin, mar shampla, nach coir mhór é go ndearna sléacht ar na mílte leanaí in áit eile.
Is samplaí as an bhfíorshaol na samplaí thuas – agus déanann an cineál tuairisceoireachta sin an pobal dall ar chontúirt thubaisteach nó dhó atáthar á chruthú agus á chothú le tamall anuas.
Nó an bhfuil cuid mhaith de phobal na hÉireann fós dall air nach fórsaí fíor-ghlana na maitheasa i gcónaí – ná baol air – na comhpháirtithe idirnáisiúnta (a bhí ag canadh ar an deireadh seachtaine seo thart?).
Beartla
Tá sé ráite agat, is ‘fear rachmais’ é Putin agus ní cumannach é.
Sin bun is barr na faidhbe;
pearsantacht lofa, neamhthrócaireach an deachtóra seo nach bhfuil srian ná teora lena uaillmhianta, lena shainnt ná lena bharbarthacht.
Seán De Bláca
Seans go bhfuil pointe maith ag Cathal agus seans nach bhfuil. Tá an locht céanna air a argóintí is atá ar go leor den méid a scríobhann Ó Murchú – easpa fianaise. Le bheith fearáilte glacaim leis go bhfuiltear ag íoc Ó Murchú as a chuid altanna agus níl i gCathal ach gnáthléitheoir. D’fhéadfainn a chreidiúnt go bhfuil na rudaí atá á rá aige fíor ach nílim chun glacadh leo díreach toisc go ndeir sé iad – agus mar an gcéanna le Ó Murchú. Mar shampla bheadh spéis agam – i ndáiríre bheadh – i sampla de ‘tagairt mholtach do “rud iontach” a dúirt duine éigin faoi cheist chonspóideach amháin ach dá ndéanfaí clic nó dhó gheofaí amach go ndúirt sé dhá lá roimhe sin, mar shampla, nach coir mhór é go ndearna sléacht ar na mílte leanaí in áit eile.’ Tá sin chomh sonrach go gcaithfidh go bhfuil ar a laghad fíor-chás amháin ar intinn aige?
Eoin Ó Murchú
Tuigim an searbhas is an tarcaisne ag an tSean Commie Bocht, agus is fíor go raibh traidisiún impireachta ag an Rúis Shárach, ach ní mar sin a bhí an tA0ntas Sóivéadach a chaith dua mór i gcur chun cinn cujltúir is tenagacha na mion-náisiun. Agus má éistionn muid lena bhfuil le rá ag ceannairí na Rúise inniu bíonn siad ag caint arís is aris faoi slándáil na tíre si, an gá le stop a chur le hidirdhealú in aghaidh cainteoiri Rúisise, agus an gá le comhaontú ilEorpach i dtaobh slándail na hEorpa ar fad.
Má léann muid meáin na Rúise – nach bhfuil éasca teacht orthu mar gheall ar an gcinsireacht ag an Aontas Eorpach – feicfidh muid go bhfuil níos mó cainte in aghaidh an lae faoi cogadh núicleach idir an Rúis agus an Eoraip.
Nach cóir dúinn gach rud a dhéanamh lena leithéid a sheachaint? Nach fearrde muid taidhleoireacht na cogadh?
An tSeanCommie Bocht
Rinne an tAontas Sóivéadach éacht ar son na dteangacha dúchais sna tíortha a bhí faoina smacht agus anois níl siad ach ag iarraidh cearta na mílliún de chainteoirí Rúisise atá sna tíortha sin a chosaint.