‘A Thaoisigh, bean 26 bliain mé atá ag dul ar imirce inniu mar nach liomsa an tír seo níos mó…’

Tá Bee Ní Choitir ag dul ar imirce toisc, a deir sí, nach bhfuil an dara rogha aici. Seo litir oscailte chuig an Taoiseach a bhreac sí agus í ar tí fágáil

‘A Thaoisigh, bean 26 bliain mé atá ag dul ar imirce inniu mar nach liomsa an tír seo níos mó…’

A Enda Kenny, a chara,

.facebook_1478724346338
Bee Ní Choitir

Is bean 26 bliain d’aois mé. Tá Dioplóma, Céim BA agus Máistreacht agam. Is oibrí deonach don aos óg mé, chomh maith le bheith i mo ghníomhaí ar son na Gaeilge agus ar son cearta daonna.

Inniu, táim ag dul ar eitileán chun dul ar imirce. Táim ag dul ar imirce inniu mar a rinne deartháir agus deirfiúr mo sheanmháthar sna 60dí, mar a rinne m’aintíní sna 80dí.

Ní hé go dteastaíonn uaim imeacht, táim ag dul ar imirce mar gur gá dom.

Bhí orm bogadh chuig Baile Átha Cliath ó iarthar na tíre de bharr easpa seirbhísí agus easpa postanna. Cé go bhfuil post lán-aimseartha buan agam anseo, caithfidh mé post eile a bheith agam chun cur le mo phá. Cé go n-oibrím go lánaimseartha agus go páirtaimseartha níl mo dhóthain agam chun costas cíosa i mBaile Átha Cliath a sheasamh. Dá bhrí sin táim faoi chúram mo thuismitheoirí fós.

Bhí orm mo charr a dhíol mar cé go bhfuil teastas tiomána glan agam le beagnach 10 mbliana anuas, ghearr na comhlachtaí árachais praghas i bhfad ró-ard orm.

Is cuma leis an rialtas fúm ná faoi mo theanga dhúchais. Tá níos mó suime agaibh stop a chur le corparáidí ollmhóra imeacht ón tír seo. Agus mé ag obair i measc an aosa óig, castar tuismitheoirí orm a bhíonn ag impí oraibh oideachas bunscoile agus meánscoile trí mheán na Gaeilge a chur ar fáil, ach tugann sibh cluas bhodhar dóibh. Tugtar Naitsí ar mo leithéidse mar go dtroidim ar son mo theanga, agus ní haon eiseamláir an rialtas ó thaobh na teanga ach an oiread. Ní chabhraíonn sibh le cúis na Gaeilge a chur chun cinn agus sibh ag gearradh na mbuiséad orainn.

Is cuma leis an rialtas faoin ngnáthshaoránach ach tugann sibh ardú pá daoibh féin. Feicim na páistí ag streachailt ar scoil mar go bhfuil an iomarca páistí sa rang do mhúinteoir amháin. Feicim mo sheanmháthair ag streachailt ar a pinsean, agus sceon uirthi go mbeadh uirthi dul ag an ospidéal agus luí ar thralaí i bpasáiste éigin go bundún dearg na hoíche.

Tá an rialtas ag cur bac ar dhaoine vóta a chaitheamh maidir le ceart a thabhairt do mhná a rogha féin a bheith acu i gcás a gcorp féin agus seirbhísí a bheith ar fáil dúinn chun an rogha cheart a dhéanamh.

Níl ach fíorbheagán á dhéanamh ar son na dteifeach atá ag iarraidh éalú ó chogadh, ar son daoine gan dídean, nó an lucht siúil, nó do na daoine is leochailí inár sochaí.

Ní foláir dom géilleadh mar nuair a bhí mo thuismitheoirí an aois céanna agus atá mise anois bhí postanna buana acu, bhí teach acu, bhí dhá charr acu agus bhí siad ag tógáil clainne. Ní fiú domsa a bheith ag smaoineamh ar theach a cheannach agus clann a thógáil. Tá na rudaí sin chomh fada uaim anseo nach fiú dom smaoineamh fúthu.

Ní thugann an tír seo aire dá saoránaigh. Seo tír a rinne tarrtháil ar na bainc seachas cúnamh a thabhairt do dhaoine nach raibh ag éirí leo morgáiste a íoc in am. Seo tír a d’iarr ar dhaoine atá ag tuilleamh meánioncaim cáin ard a íoc gan iarraidh ar chorparáidí saibhre a gcion féin a íoc. Seo tír a chaill na saintréithe a bhain léi – tír ina gcuirtí fáilte roimh dhaoine, ina gcuirtí tacaíocht ar fáil do dhaoine, tír ina léirítí comhbhá le daoine, tír ina raibh meas ar chultúr agus tuiscint don cheart.

Ní hí seo mo thír faoi láthair, ach cinnte dearfa beidh mé ar ais chun troid arís ar a son.